WAAROM VEERTIG DAGEN ZONDER

Zeker vier keer, en ik ben nog niet opgestaan.
Nog eens drie keer voor ik nog maar vertrokken ben.
Op mijn werk een keer of twintig.
Wanneer ik thuis kom, nog een keer of vijf.
In bed, voor ik in slaap val, toch ook zeker een keer of twee.

Nope, dit is niet het aantal keer dat ik aan seks denk.
Ook niet het aantal keer dat ik Instagram check (het had gekund).
Het is gewoon een ruwe schatting van mijn dagelijks twijfelsaldo.

Maar waar twijfel je dan over, Sara? Toe, vertel het ons.


Alles. Wat ik als ontbijt ga eten, wanneer we deze zomer op vakantie gaan, wat mijn ultieme levensbestemming is. Ik ben niet elitair in mijn twijfelgedrag, zoveel is zeker. Ik sluit werkelijk geen enkel onderwerp uit waarvan ik zorgvuldig en tergend lang alle voor- en nadelen overweeg.

En daar is op zich niks mis mee. Twijfels zijn goed, twijfels zorgen voor weldoordachte keuzes, voor intelligente beslissingen. Twijfels zijn voor slimme mensen met hersens in hun hoofd. Sukkels die zomaar wat doen, psssjt, dat zijn de losers.

NIET WAAR.
Ik bewonder die zogezegde sukkels die zomaar wat doen (meer nog ik wil zo’n sukkel zijn). En de daadkrachtige mensen, die gewoon wéten wat ze willen doen, willen eten, willen worden. Ik wil hen zijn. Ik zou een betere versie van mezelf zijn als ik niet overal over zou twijfelen. Toch?

Daarom dacht ik: stel, gewoon hypothetisch, in theorie, dat ik alle tijd die ik besteed aan twijfelen…

  • Twijfelen over wat ik ga aandoen (jurkje maar het is koud, broek dan, maar welke trui en welke onderbroek moet daar dan onder, want je mag het randje niet zien).
  • Over wat ik ga eten (gezond maar ik heb er geen zin in, oh ik heb er superveel zin in maar er zitten geen vezels in of vitaminen).
  • Over wat ik wil zijn (ben ik gelukkig nu, maakt dit mij blij, WAAR GAAT MIJN LEVEN NAARTOE).

Stel dat ik die tijd zou hebben, echt,…wat zou er dan gebeuren?
Toen dacht ik. Wat als ik het gewoon doe? Vergeet hypothetisch. Wie weet word ik dan wel zo iemand met opgeruimde kasten, met alle knopen die ooit van haar kleren gevallen zijn, er terug aan genaaid (trouwens hoeveel knopen vallen er van kleren? Ik heb het gevoel dat alle naaistertjes (of machines) die mijn kleren maken, niet echt meer weten hoe ze een knoop aan een kledingstuk moeten naaien. En wie heeft er in godsnaam tijd om knopen terug aan kleren te naaien? Echt. )

Maar dus, zonder mijn eindeloze twijfeldiarree zou ik tijd hebben voor andere dingen. Om enkel over de belangrijke dingen te twijfelen. Tijd voor kinderen (wat hoe mensen dat doen, ik snap het niet) en tijd om bloembollen te planten. Of nee, tijd om een boek te schrijven.

Gaat niet twijfelen van mij een betere persoon maken? Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is; ik zou zo graag eens zo’n daadkrachtig persoon zijn, al is het maar veertig dagen.


Zo iemand waarvan mensen denken: ‘wauw, die weet wat ze wil, die heeft haar zaken op orde én die heeft geen enkele jas waar een knoop ontbreekt’.


 

Dus veertig dagen zonder twijfel.
Samen met Zita. Omdat Zita minstens mijn twijfelevenknie is. Omdat alles leuker is met twee (behalve kaka doen ofzo). Omdat we mekaar dan kunnen motiveren én straffen. Omdat één van ons waarschijnlijk halverwege begint te twijfelen of dit wel een goed idee is en dan kan de andere haar ter orde roepen (daar hopen we toch op).
Check. We doen het.*

*We hebben ontdekt dat we eigenlijk dezelfde tekst hebben geschreven over waarom we 40 dagen zonder twijfel willen doen. Dus als je nu de mijne hebt gelezen, hoef je technisch gezien die van Zita niet meer te lezen, want er staat hetzelfde in (maar lees toch maar, voor de moppen).

** Voor de denkers: ja, deze boodschap staat ook onderaan Zita haar tekst, echt, check het!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website