VRAGEN VAN SARA VOOR ZITA

Zitpud, ik hier. Met 5 vragen voor jou over onze er-va-ring…Take it away, biatch.

 

Hoe voelde je eerste dag met joggingbroek?

Eerst voelde ik mij heel slecht en heel bekeken. En ik dacht dat ik weer de situatie baas-jogging-publieke schaamte all over ging meemaken. Maar eigenlijk maakte niemand er een opmerking over die dag. En ik moet zeggen, ik had ook echt mijn best gedaan om het joggingbroekgegeven zoveel mogelijk te verstoppen. Ik had die jogging gecombineerd met een kostuumvestje, fo real. En ik dacht echt na die eerste dag echt dat ik het verstopt had. Ik voelde mij een beetje zoals dieven zich voelen als ze met hun buit gewoon buitenwandelen, zonder dat iemand het door heeft.

Tot ik de volgende dag deze mail in mijn mailbox vond.

Schermafbeelding 2015-04-08 om 00.05.47

Enfin. Niet gelukt dus, ondanks die fucking kostuumvest.

Alle dagen nadien met joggingbroek waren wat ze waren. Dagen waarop je een joggingbroek aan hebt op het werk. Verschrikkelijk dus.

 

Heb je het gevoel dat je genialer geworden bent de voorbije 40 dagen?

Mmmm. Even denken.

Nope. Niet genialer.

Zeker en vast niet genialer. Daarvoor heb ik te veel tv-gekeken, te veel koekjes gegeten, te veel wijn gedronken op café en in koffiebars rare belegde boterhammen gegeten (maar dat allemaal wel ZONDER twijfel).

Ik ben wel rustiger geworden.

En meer geaard.

(amai, ik wacht al 10 jaar om dit woord eens te gebruiken).

Bij kleine beslissingen moet je gewoon doen, en dat brengt rust, vrienden, of je nu verkeerd gekozen hebt of niet. Eigenlijk maakt dat niet uit. En bij grote beslissingen moet je luisteren naar uw buik (dat is die aarding).

 

Denk je dat je zal hervallen?

Ik hoop echt dat ik die onnozele kleine bastards van twijfels voor eeuwig achter mij kan laten. En ik moet zeggen 40 dagen zonder twijfel was echt een succes op dat vlak. Ik heb 40 dagen lang kleine knopen doorgehakt als de beste. Zo’n beetje als die ene hordeloopster die alle hordes op een rij gewoon succesvol neemt. Terwijl die andere neergaan.

Tot ik in de GAP in San Francisco stond, voor een rek met bij benadering honderd jeansen. TWIJFEL-HEL met andere woorden.

Ik ga voor de boyfriendjeans staan en zoek mijn maat. Tot ik opkijk, recht in de ogen van Stacy. Stacy is de 60 jaar oude zwarte verkoopster met paars haar. “Turn around”, zei Stacy. Ik deed dat. “Pull ya shirt up guurl.” Daar stond ik met mijn rug naar Stacy en mijn t-shirt opgetrokken. “You don’t need a boyfriend, you gotta show ya girlfriend, guuurl.” En dat is het verhaal van de allereerste witte jeans in mijn kleerkast. Een witte jeans. Ik had erover gedacht tijdens 40 dagen zonder twijfel. Maar ik had het niet gedurfd. Tot Stacy. En plots ben ik meer zeker over die witte jeans en over ‘my girlfriend’ dan ik in mijn hele leven ben geweest.

Conclusie: Ik zal dus wel nog eens hervallen. Hopelijk is er dan weer een Stacy om mij er doorheen te helpen. Mensen zijn geniaal.

 

Wat zou je het liefst doen met deze ervaring? Er een tv-progamma over maken? Een TED-talk over geven? Er een boek over schrijven?

  • Er een tv-programma over maken.

We hebben misschien zo nog een tikje meer diepgang nodig en misschien een paar extra personages. En ik weet niet, een dorp of café waar de tv-reeks zich kan afspelen (want laat ons eerlijk zijn, die tv-reeks gaat nogal veel conversaties bevatten en dan hebben we een leuke huiskamer of koffiebar nodig waar die conversaties zich afspelen, zo gaat dat met tv-reeksen). Voor de rest zijn we echt bijna klaar voor een tv-programma.

  • Er een boek over schrijven

’s Werelds dunste boek.

Nee, ’s werelds dunste boek waarvan 1/3 van de inhoud tussen haakjes staat, en dus eigenlijk niet echt telt als officiële inhoud.

  • Een TED-talk over geven

Als ik nu wél geniaal was geworden, dan was een TED-talk echt ideaal geweest.

 

Nee, ok.

Heel eerlijk, wat ik het allerliefste wens (in mijn wildste dromen waar ook paarden met lange manen in voorkomen en stranden met zand dat niet tussen je tenen kruipt) is dat Amy Poehler* op onze blog terechtkomt. Die komt onze blog gewoon tegen op het internet, zoals dat gebeurt, duuh. En dat ze dan toevallig ook Nederlands kan. En dat ze moet lachen met onze mopjes en denkt: ‘Damn, these girls doing 40 days without doubt, they’re my kinda girls.’

Voilà, dat is het eigenlijk. Meer niet*.Gewoon dat Amy Poehler dat denkt.

*de FANTASTISCHE, ongelofelijk geniale, kick-ass Amy Poehler. Je kent haar niet? Laat alles vallen en kijk nu alle afleveringen van Parks & Recreation. Ik meen het.

** Ok, ze mag ons ook uitnodigen in haar villa met ingebouwd zwembad en met butlers die gin-tonics brengen, om dan samen televisiereeksen te schrijven.