VRAGEN VAN ZITA VOOR SARA

Soerie, hier zijn 5 vragen voor jou. Eerlijk antwoorden, leugenaars gaan verplicht naar Wijnegem-Shopping op de zaterdag voor kerstmis (aka: de hel).

Wat was de leukste reactie die je hebt gehad?

Als het aan mij alleen had gelegen, dan waren er geen reacties geweest. Dus: ik ben dankbaar voor elke reactie, dat lijkt me logisch.

Eigenlijk zit ik ook nog altijd te wachten op een venijnige, bitchy reactie (Ik was er zeker van dat er veel zouden komen. Ik dacht: man, als ik een gemene bitch zou zijn, dan zou ik wel weten wat ik hierop zou zeggen, met hun blog en hun twijfel, tssjk en dan zou ik schamper lachen. Maar nee hoor. Geen gemene reacties. Blijkbaar ben ìk de gemene bitch en niet de anderen).

Reacties van mannen, daar ben ik stiekem nog blijer mee dan die van vrouwen. No offense, vrouwen, dat jullie het leuk vinden, is wonderlijk en fantastisch maar ligt ook enigszins in de lijn van wat je zou mogen verwachten. Dat mànnen het ook leuk én grappig (én grappig) vinden, daar krijg ik een onnozele grijns van op mijn gezicht. Want als mannen het ook leuk én grappig vinden, dan vinden mensen het gewoon grappig. En mensen zijn het beste.

Er was ook 1 reactie die ik niet zal vergeten en die ging een beetje als volgt: ‘bij elke leeftijd horen twijfels en dat is heel normaal. Stoppen met twijfelen is goed, zolang je maar niet stopt met nadenken.’ En dat vond ik geniaal. En ik hoop dat ik later ook zoveel wijsheid heb. Ik hoop het echt.

 

Heb je het twijfelen op een bepaald moment ook een beetje gemist? Of echt niet?

Nee. Echt niet.

Echt niet.

Misschien 1 keer. Toen ik beslist had wat ik ging aandoen en eigenlijk toch van gedacht wilde veranderen. En dan de hele dag met stomme kleren heb moeten rondlopen (die ik zelf gekozen had, inderdaad. maar in mijn hoofd zag die outfit er veel glamoureuzer uit dan in het echt). Maar verder: no-o.

 

Wat was je grootste twijfelcrisis in deze 40 dagen?

Degene die altijd komt bovendrijven. En zeker wanneer alle ballast in de vorm van kleine prutstwijfeltjes al overboord is gegooid. En waarover ik hier al schreef. Damn you, levensdoel.

 

Ben je fundamenteel in je wezen veranderd?

Volgens mij is het te vroeg om dat nu al te zeggen. Maar het zou kunnen. Maar laten we nog eens praten nadat ik een of andere levenservaring heb meegemaakt, waarvan alle andere mensen zeggen dat die fundamenteel je wezen verandert, zoals het krijgen van een baby, of een bijna-dood-ervaring, of een zwijgende meditatiesessie in een klooster in Thailand van tien dagen, met maar 1 maaltijd per dag en dat je dus moet zwijgen, TIEN DAGEN. Als ik zoiets heb meegmaakt, praten we nog eens. En dan schrijf ik er iets over, beloofd, ik zweer het. Dan analyseer ik mezelf kapot en dan zal je weten hoe het met mijn wezen staat.

 

Veel Girls gekeken of hersenruimte gewonnen voor andere dingen?

Wat een topvraag, Zita. Ik heb in elk gaval het gevoel dat ik iets gewonnen heb. Ik weet niet goed wat dat iets is, maar ik heb het en daarvoor had ik het niet. Tijdens veertig dagen zonder twijfel ben ik altijd (tijdens de week hè gasten, tijdens de week, zolang wij geen kinders hebben, is de weekendochtend heilig) een half uur vroeger opgestaan, om tijd te hebben om stukjes te schrijven. Want alle tijd die ik al had, gebruikte ik al voor iets anders (werken, koken, lummelen, mijn teennagels knippen, op de zetel zitten met loopkleren aan). En dat extra half uur, waarin ik nog geen enkel plan had, was een prachtcadeau aan mezelf. Ik drink dan thee, ik denk een beetje na over de wereld (ok, vooral over mezelf), ik drink nog wat thee en plots blijkt dat de dag ook MOOI kan beginnen, zonder paniek, chagrijn en stomheid. Ik ga dat blijven doen.

Maar toen ik ziek was, heb ik heel veel Girls gekeken, allemaal afleveringen achter mekaar.  Met alleen toiletbreaks. Veelvuldige. Wegens ziekte.

Dus een beetje van beide eigenlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website