THERE’S A CRACK IN EVERYTHING …

There’s a crack in everything, that’s how the light gets in.

 

Dat zei mijn papa plots tegen mij.
Gewoon uit het niets.
De zin werd omarmd door stilte.

Stilte ervoor.

Stilte erna.

Het was 5 uur ‘s morgens. En we reden op dat moment net door een tunnel in Luik, bijna thuis na een lange rit vanuit het Zuiden van Frankrijk (het kan ook een andere stad dan Luik geweest zijn en misschien was het geen tunnel, maar het was donker, dat zeker).

Papa reed, ik had de ‘blijf wakker naast de chauffeur’-shift. Eerlijk, ik ben daar niet zo goed in in die shift, ook toen niet. Maar na die zin was ik plots klaarwakker.

‘Schoon hé’, dat zei hij daarna.
En hij herhaalde het nog eens: ‘there’s a crack in everything, that’s how the light gets in. Dàt is Leonard Cohen.’

En veel meer zei hij niet.

Hij zei niet dat het over mij ging.
Hij zei niet: ‘Zita, je hoeft niet perfect te zijn.’ (want dat is waar, ik wil altijd dingen perfect doen, en dat is vermoeiend en dat draagt ook niet bij tot een beter of gelukkiger leven).
Hij zei niet: ‘Moet je eens luisteren.’
Hij zei gewoon ‘there’s a crack in everything, that’s how the light gets in’ en dan iets over hoe Leonard Cohen de dingen toch als het beste kon verwoorden.

 

Heb je dat ook dat je bij belangrijke momenten altijd pas achteraf beseft dat het een belangrijke moment was? En dat dan je dan ook achteraf wenst, dat je beter had geluisterd (of gewoon überhaupt geluisterd had), of meer aandacht had besteed aan wat er was gezegd, gebeurd, gedaan?

 


Wel, het gekke is, deze keer wist ik al toen het gebeurde dat het zo’n moment was. Hoe klein het ook was. En ik weet nog hoe ik dacht: ‘ik ga dit nooit meer vergeten.’ En dat is ook zo.


(deze uitspraak gaat echt meer effect hebben over een jaar of 50 hé?)

 

Maar sinds dat moment is deze zin mijn mantra. En ik vind hem nog altijd even schoon. En ik heb hem al vaak herhaald in mijn hoofd. Hij verslijt niet. Ik word hem ook niet beu (en eerlijk, ik word echt heel veel beu hoewel ik op voorhand denk dat dit niet gaat gebeuren).

 

En nu zat ik in de zetel, mijn mantra was daar ook ergens natuurlijk. En toen dacht ik: ‘niet weten wat ik écht wil; constant op zoek zijn; de dingen en de wereld in vraag stellen, twijfelen of ik goed bezig ben: dat is mijn krakje. ‘

Zeker en vast.

Twijfelen is mijn krakje.

Ik hoef dat niet te herstellen.

Het is goed zo.

 

Hier nog het liedje van Leonard. Omdat het zo schoon is.

 

Eén reactie

  1. Met lichte variatie en heel erg troostend: “People are like stained-glass windows. They sparkle and shine when the sun is out, but when the darkness sets in, their true beauty is revealed only if there is a light from within.” (Elisabeth Kubler-Ross).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website