OVER OORPROPPEN, EEN UITSTRIJKJE EN NIET TWIJFELEN (da’s zo ne keer iets anders).

Vorige week was ik bij de dokter.

Ik ging naar de dokter voor een uitstrijkje, want ik ben een vrouw en wij moeten dat doen om te zien of er geen kwade cellen in onze baarmoederwand zitten (ja, het gaat hier heel persoonlijk worden, maar wij zijn vrienden ondertussen).

Enfin, ik kom daar binnen. En de dokter vraagt waarvoor ik kom, dat doet ze altijd.

Ik zeg: ‘een uitstrijkje’.
En zij zegt: ‘ok, en voor de rest nog iets anders?’
En ik zeg: ‘Tja, ik hoor eigenlijk niet zo goed.’
‘Dan gaan we daar eerst nog even naar kijken’, zegt ze.
Ze neemt haar oor-kijker (telescoop? Ja, zo’n ding voor de oren, whatever).
Ze kijkt in één oor: ‘oei, da’s ne grote prop.’
Kijkt in het andere oor: ‘oei, ook ne prop.’
Persoonlijk vind ik dat op dat moment goed nieuws. Ik ben niet doof aan het worden. Er zitten gewoon ‘grote proppen’ in mijn oren.
En dan zegt ze: ‘we hebben niet veel tijd, je gaat dus moeten kiezen tussen dat uitstrijkje of die proppen in uw oren.’

 


Los van het feit, dat het raar is dat ik moest kiezen tussen 2 medische ingrepen, denk ik niet dat de dokter op dat moment begreep wat voor een explosieve situatie ze had gecreëerd.


Amper 25 dagen geleden voelde kiezen tussen een uitstrijkje of proppen in mijn oren voor mij echt aan als kiezen tussen doof zijn of geen baarmoeder meer hebben (om het voor jou een beetje te kaderen). Een onmogelijk keuze, met andere woorden. 25 dagen geleden was ik waarschijnlijk zonder uitstrijkje en mét proppen in mijn oren naar huis gegaan.

 

Maar – en nu komt het wonderbaarlijke – deze keer NIET.

Deze keer gingen enkel volgende gedachten door mijn hoofd: ‘je hoort niets, dat gaat zalig zijn als die proppen uit uw oren zijn’, maar dan meteen ‘een uitstrijkje is belangrijk, hiervoor ben je gekomen, doe dat gewoon’.

En zo zei ik, wonderbaarlijk, amper een seconde later (IK ZWEER HET): ‘dan ga ik toch voor het uitstrijkje’.

Heel wat mensen vinden dat een rare keuze. Ze hebben misschien gelijk. Want die cellen in mijn baarmoeder: dat duurt 10 jaar vooraleer dat zij zich tot iets kwaadaardigs ontwikkelen. En die proppen, die zitten daar NU AL. En ik hoor nu niets (enfin, niet zo veel). Maar weet je, ik was psychologisch voorbereid op dat uitstrijkje. Dus voilà. En ook, het gaat niet om welke beslissing ik heb genomen. Het gaat om het feit dat ik een beslissing heb genomen.

Schouderklopje voor mezelf.
Vuistje.
En zelfgebakken koekjes met grote brokken chocolade, die ook.

Toen ik bij de dokter buiten stapte, kreeg ik zelfs even grootheidswaanzin. ‘OH. MY. EFFING. GOD’ dacht ik. ‘Ik ben een twijfelloos wezen aan het worden. Ik hak als de beste knopen door. Het leven lacht mij toe!’

 

En toen begon ik na te denken over het leven … en het was weer voorbij.

 

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website