IK WIL WEL, MAAR

Ik kan er eigenlijk niks aan doen, aan sommige van mijn twijfels. Het zit in de familie. Als familie willen wij namelijk graag efficiënt zijn. Als wij iets gaan halen in de kelder, dan nemen wij ook iets mee dat naar de kelder moet. Stel dat elk gezin een spreuk zou hebben, dan zou dat de onze zijn:


“Gaat gij iets halen in de kelder, dan neemt gij ook iets mee”


Zo leven wij maximaal. Wij halen er alles uit. Wij combineren en plannen en rijden kleine stukjes om want als we toch onderweg zijn, kunnen we maar beter ook daar stoppen en iets meenemen. WE ZIJN HIER NU TOCH. Onderweg naar Frankrijk stoppen wij NOOIT zomaar om te plassen. Plassen kan wel als er getankt moet worden of eventueel bij het betalen van de péage. En zo hebben wij het meeste échte vakantie-uren. En keiveel stress. En een getrainde blaas.

Maar tegelijk zit ons schema ook zo strak als die jeansbroek waar je zeker ooit terug in gaat passen. Er is niet veel ruimte voor improvisatie.Dat leidt ertoe (ja, serieus, heel deze uiteenzetting gaat ergens naartoe, ik zweer het, het is gewoon effe volhouden, ge kunt het) dat die schaarse dagelijkse minuten die binnen ‘improvisatie’ vallen ook nog eens zo goed mogelijk ingevuld moeten worden.

En als er dan een spontane vraag komt, dan twijfel ik.

“Nog even mee iets gaan drinken?”
Ik wil wel, maar ik zou ook nog de keuken kunnen opruimen, de was plooien, in bad kunnen gaan.

“Een uurtje op je kind passen?”
Ik wil wel, maar ik moet ook nog koken en rekeningen betalen.

“Spontaan mee naar de zee gaan want de zon schijnt en we zijn jong en YOLO?”
Ik wil wel, maar mijn benen zijn harig en wie gaat dan de boodschappen doen en is het niet veel verantwoordelijker om thuis te blijven, al onze administratie te doen (wij hebben een schuif, waar wij alle papieren in duwen en als die niet meer dichtgaat, dan is het tijd om ‘administratie te doen’) en vanavond gezond en vers te koken?

Dus zeg ik te weinig ja. Ja op vragen die mij kunnen inspireren, die mij doen lachen, die mij wat afstand geven van mijn wikkende en wegende regeltruttige zelf. Tot mijn eigen schaamte zeg ik ook te weinig ja op vragen om mensen te helpen. En dan daarna, wanneer ik niet ‘ja’ gezegd heb (dat wordt hier complex) kan ik die twijfels urenlang in mijn hoofd kapotanalyseren.

Dus: vrienden, ge weet wie ge zijt, vraag mij om hulp. Dat is goed voor mijn karma. Minder ‘ik wil wel, maar’ en meer ‘ja’. Help mij om mijn improvisatietijd minder efficiënt te maken, of leuker, of zotter. Ik zweer het, ik zeg ja. (behalve als het is om gezelschapsspellekes te spelen, dan zoekt ge maar iemand anders)

*Ik zit trouwens op iemand anders zijn kind te passen nu. YOLO.

eacties

  1. Eh, wij zoeken nog iemand voor 17/3, 21/4, 5/5, 19/5, 9/6 en 16/6. En ja, wij doen ook aan package deals. En het kind vond jou wel goed passen ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website