GLUTENVRIJHEID

Veel van mijn twijfels gaan over wat het beste is voor mij en mijn gezondheid. Want mijn gezondheid, not a piece of cake, people, not a piece of cake (letterlijk eigenlijk, ha).

Als kind was ik nooit ziek. Ik hoopte vaak dat ik ziek zou wakker worden. Thuis in mijn bedje liggen terwijl alle andere kinderen op school zaten, verzorgd en vertroeteld worden, exclusieve aandacht van 1 ouder, bezoek krijgen van klasgenoten die notities voor mij zouden overgeschreven hebben. IK VERLANGDE DAARNAAR.

Flash forward naar de afgelopen jaren. Jaren waarin ik me vaak moe voel. Ik zou bijna durven zeggen: ziek, maar niet het soort ziek om thuis in je bed te liggen, nee, het soort waardoor je constant het gevoel hebt dat je maar de helft bent van wat je zou kunnen zijn. Het gevoel dat je je overal naartoe moet slepen, dat je ogen nooit helemaal opengaan, dat alles moeite kost. Ik woon ondertussen niet meer thuis natuurlijk, dus zijn er zelfs GEEN OUDERS om mij exclusief te vertroetelen.

Heel dramatisch allemaal. Vooral OMDAT IK LIEVER LEUK BEN. Omdat dat beter past bij wie ik ben. Omdat ik dan meer gedaan krijg.

Het zijn jaren met veel vragen en veel twijfels: misschien ben ik gewoon lui? Of ben ik een flauw trutje? Of heb ik een trage, gemene kanker die mij vanbinnenuit aan het opeten is? Ga ik dood? Ik ga zeker dood.

Nog een flash forward (keigemakkelijke verteltool) naar september vorig jaar. Ik ga toch nog maar eens naar de huisdokter, ze kent mij al van mijn rare aandoeningen. Ik vermoed heel sterk dat in mijn dossier staat: ‘zot wijf met rare en vermoedelijk grotendeels ingebeelde aandoeningen. Een paar goeie rare:
– een onverklaarbare maar stekende pijn aan mijn duim (Dokter: ‘oei, dat zoek ik even op.’  Ik in mijn hoofd: “Wat zoekt die dan op: ‘pijn aan duim’?”)
– beschadigd hoornvlies én eyepatch nadat insect tegen mijn oog gevlogen was (ECHT WAAR)
– extreme constipatie (‘Tien dagen? Dat is veel, ja’)

Maar daar zit ik dus weer, met het gevoel dat er echt iets niet klopt, met de vraag om verder te zoeken. Ik zie in haar ogen dat ze denkt dat ik mij weer iets inbeeld. Maar ik vraag om verder te zoeken deze keer. En ze doet het.

Uitslag: Coeliakie. Coeliawa? Glutenallergie. De hipste aandoening van deze tijd. Wat betekent dat? Geen gluten, niets dat in contact is gekomen met gluten, dat zelfs nog maar in de buurt is geweest van gluten, dat zelfs nog maar GEDACHT HEEFT aan gluten. (de eerste twee zijn waar)

Sindsdien twijfel ik minder aan mezelf. Er was echt iets. Ik wist het en de dokter niet. Ik ken mijn lichaam. Ik weet wat er goed is en wat niet.

Sindsdien twijfel ik harder aan alle andere dingen. Is wat mijn darmen nu doen normaal? Reageer ik nu slecht op iets? Zou ik dat wel durven eten? Zou die kok wel écht weten hoe het moet? Durf ik bij die mensen gaan eten? Zou ik wel ergens naartoe gaan? En de belangrijkste vraag van allemaal: HEB IK WEL GENOEG ETEN BIJ?

Na de eerste hongeraanvallen onderweg en geen veilig voedsel in de buurt en trillende knieën, leer ik: ik moet AL-TIJD voorbereid zijn. En sleep ik overal potjes en zakjes en doosjes mee.

Dus denk ik nu nog meer dan vroeger na over eten. Mag ik het eten, durf ik het eten, wanneer ga ik het eten? Wil ik het eten? ETEN. ETEN. ETEN.

Maar het is even genoeg. Ik stop even met twijfelen over eten. Over hoe ik mij precies voel. Over wat mijn darmen nu aan het doen zijn (in mijn fantasie kunnen mijn darmen e-mailen en sturen ze mij een dagelijks rapport, of zetten ze hun status op facebook, dat zou zo gemakkelijk zijn). Stoppen met twijfelen. Gewoon een beetje leven, in glutenvrijheid, dat spreekt voor zich.

Resultaat van mijn voedseltwijfels de afgelopen weken:

- 3 bruiswaters

- 2 joggings

eacties

  1. Darmen die emails sturen. Ik vind dat eigenlijk wel een geniaal (!! Het is al zover!!) idee. Natuurlijk niet letterlijk. Maar daar moet iemand aan een of ander univ toch een machientje voor kunnen.uitvinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website