GEDOE OVER SPORTEN

Het moet niet altijd over mijn diepste inzichten gaan of over vieze ziektes. Introspectie is superwaardevol, maar waarmee ik mezelf écht ernstig op de zenuwen werk, is mijn gedoe over sporten.


Op vlak van sport lijd ik aan een volstrekte onredelijkheid.


Het zit zo: in mijn ideale wereld doe ik elke avond twintig minuten (extreem rustgevende) yoga en loop ik drie keer in de week een half uur. Of nee, wacht. In mijn ideale wereld woon ik in een warm land met een groot zwembad (waar nooit blaren en spinnen in vallen, nooit), waar ik elke ochtend (om 10 uur*) en paar baantjes trek, tot de bel gaat en mijn superhete personal coach aan komt gewandeld om nog even een uurtje aan mijn buikspieren te werken en mijn al perfecte bovenarmen. Maar dat gaat dus niet gebeuren.

 

In de echte wereld doe ik elke dag 1 minuut yoga aan de drankautomaat (De vier richtingen: een oefening met buigen in alle richtingen. Voor je het vraagt: andere mensen vinden dat inderdaad nogal eigenaardig) en doe ik alles in mijn werkgebouw met de trap. Want…(danku vrouwenmagazines en folders bij huisdokters) dan kan ik mezelf klasseren onder het type: actieve levensstijl.

 

Een actieve levensstijl is gezond, mensen met een actieve levensstijl lachen én hun haar glanst. En ja, ik weet dat dat stockfoto’s zijn van aantrekkelijke, slanke mensen op een trap. Maar laat ik het zo zeggen, sinds de frase ‘actieve levensstijl’ in mijn leven is opgedoken, ontbreekt de motivatie om dat om te zetten in ‘sportieve persoonlijkheid’.

 

Want dan moet ik niet vroeger opstaan om te gaan lopen. Dan moet ik geen sportkleren aandoen. Dan moet ik niet naar buiten, waar het weer sowieso anders is dan binnen (vaak minder goed). Dan moet ik op zondagochtend alleen maar koffie drinken en krantenbijlages lezen.

 

WAT STOM IS, want lopen, ik word daar redelijk gelukkig van. Ik doe iets waar geen smartphones of andere schermen aan te pas komen. Iets waarbij ik alleen moet denken aan ademen en vooruitgaan (en niet onder auto’s lopen). Iets waarbij niemand mij kan lastig vallen, behalve ikzelf. Iets waardoor ik buiten kom, in een park, in mijn stad, die ik graag zie. Waar ik dan nog meer blij van word. Conclusie: ik word daar superblij van. Maar van koffie drinken en krantenbijlages lezen ook. Alleen word ik daar niet gezonder van. Laat staan dat mijn hoofd daar luchtiger van wordt.

 

Ik ben zo jaloers op mensen die gewoon sporten. Die dat nooit in vraag stellen. Die zichzelf niet moeten verplichten tot sport door hun sportkleren aan te doen en tegen zichzelf te zeggen dat ze die niet meer mogen uitdoen tot ze EFFECTIEF gesport hebben.

En wat ik vooral beu ben, is de constante strijd met mezelf.

Sleep ik mezelf uit mijn bed of niet?
Regent het nu niet heel heel hard?
Ga ik niet kaka moeten doen onderweg?

Weet je wat, ik ben mijn eigen excuses beu.

Vanaf nu mag je mij op zondag in het park verwachten. Ik plan een wekelijkse loopdate. Kom meedoen, allemaal. Behalve de mensen die sneller lopen dan ik, die demotiveren mij en die mogen niet meedoen. Wel op een ander tijdstip of in een ander park, maar niet in mijn groepke. En ahja, elke dag drankautomaatyoga natuurlijk. Ik heb al 1 volger.

 

*Ja, ik heb zelfs in mijn ideale leven een vrij concrete planning. EN. DAN.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website