DE EERSTE DAG

Ik moet het zeggen zoals het is, woensdag ben ik als een raket begonnen. Echt waar.

  • Niet gesnoozed.
  • Ook niet getwijfeld of ik wel zou opstaan en of ‘het leven’ mijn aandacht wel waard was.
  • Geen twijfel over welke kleren ik zou aandoen.
  • ’s Middags een koffie gaan drinken. Enfin, een thee. En dat was met een kaart met een triljoen theeën op (‘serieus, dacht ik even). Maar… ik heb echt in 3 seconden beslist: sjakka!

Maar dan.  ’s Avonds op de fiets naar huis: heel de weg getwijfeld. En niet zomaar twijfel. Existentieel getwijfeld. Over mijn leven. Over waar het naartoe gaat. En of ik dat goed vind. Ja, dat wel. Aleh, ja. Want er zijn nog zoveel andere dingen die ik wil doen. Maar ben ik daar dan wel goed in? En hoe vind ik daar tijd voor? En moet ik niet gewoon efkes focussen op 1 ding? En heb ik genoeg tijd voor mijn lief? En kuisen, hoe gaan we dat oplossen? Want mijn lief die doet dat niet graag (dat is een levensgenieter, echt prachtig en ontroerend, maar proper wordt een huis daar niet van). Maar een kuisvrouw nemen, dat is toch voor heel rijke mensen of mensen met kinderen? Net voor meisjes van 25, zonder kinderen en een mini-huis? Toch?

Zie. Twijfel. Twijfel. Twijfel.

Nu, het moet gezegd: de rest van de avond goed. Ik zou naar het toneel gaan met een vriendin. Bam, ernaartoe gereden. Dapper begonnen, maar dan wel  een stuk of 4 keer in slaap gevallen (sorry vrouwtjes op het podium). Ok, dat is niet goed, maar wel de actie die ik daarna  ondernomen heb. Want toen ik na anderhalf uur dacht dat het gedaan was, verscheen er ‘PAUZE’ op dat scherm en een ‘fok dat meent ge niet’-uitdrukking op mijn gezicht,.  

En dus heb ik alle twijfel uit mijn lijf weggezogen (of zoiets) en hebben we gewoon beslist om weg te gaan. Op den boef. Je moet weten, dat gaat volledig in tegen mijn opvoeding die zegt: ‘wat je begint, moet je ook afmaken’. En daarna heb ik op café gewoon een rode wijn besteld, zonder twijfelen of opties afwegen. Echt doodnormaal, zoals mensen dat doen! SWEET.

Met andere woorden ik was echt zeker zo goed aan het niet-twijfelen, als alle vrouwen in Hollywood niet-eten,  …tot ik mijn tanden begon te poetsen. Dat zijn echt van die momenten die mij elke keer weer hebben. Weer een twijfelsessie. Weer over het leven. Wel maar een kleintje deze keer.

Het verdict

  • De jogging
  • De spuitwater

(toegegeven een mild oordeel, maar het was de eerste dag hé).

eacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website