EEN STUK VOL INZICHT EN OOK EEN TAARTDIAGRAM

Is het wel een goed idee, dacht ik zo, om je twijfels met iedereen te delen?

Eerst vond ik van niet. Ik dacht: we beginnen een blog maar we vertellen niemand hoe die heet. Want een blog is makkelijker dan een schriftje dat we uitwisselen en waar we alles in opschrijven en waarin we mekaars teksten dan lezen en zeggen: ‘ha, ja, dat heb ik ook altijd’ en ‘ahja, grappig, goed geschreven, tof’ en daar blijft het bij. Maar we delen dat niet met de buitenwereld. Gewoon een online schriftje dus.

Maar als er toevallig mensen terecht zouden komen op ons platform (in mijn hoofd allemaal onbekende internetmensen) en die zouden dat ook tof vinden, dan zou dat een mooie extra zijn. En zo zouden wij een prachtige, anonieme internetpersoonlijkheid ontwikkelen. We zouden alles kunnen schrijven, we zouden geen filters hebben, want niemand zou weten wie we zijn. En als iemand zou zeggen: “”zeg, die van veertig dagen, die lijkt een beetje op jou…” Dan zou ik zowat nonchalant wiegelen en antwoorden: “ahja, is dat zo? misschien wel, misschien niet”. En dan zou ik nog veel nonchalanter (enfin, net genoeg om een illusie van mysterie te creëren, maar zonder te overdrijven) wegwandelen.

Maar zo is het dus niet gegaan. We hebben besloten ons verhaal te delen en onszelf niet te verstoppen. Hadden we dat niet gedaan, dan zaten we nu nog met onze eigen woordmopjes te lachen en in het niets te schrijven. En eerlijk, dan weet ik niet of ik nu nog bezig was.

Want reacties krijgen, is tof (en licht zwaar verslavend). Aangemoedigd worden, is nog toffer. Het gevoel hebben dat je iets aan het maken bent, dat je jezelf toont aan de wereld geeft een sprankelend gevoel. Ik wil verderdoen, omdat jullie ons willen lezen. Omdat ik wil schrijven. Omdat ik dat facet van mezelf nu heb toegevoegd aan mijn geheel en ik wil MIJN FACET HOUDEN. LAAT ME.

Maar ondertussen is er wel een nieuwe twijfel opgedoken. Hoe schrijf ik over sommige twijfels, terwijl iedereen meeleest?

Durf ik me wel zo kwetsbaar tonen? Want niet alleen mijn vrienden lezen mee.
Durf ik dat wel toegeven? Want mijn collega’s lezen mee.
Zou ik dat wel zeggen? Want mijn mama leest mee. (dag mama!)

Het is soms raar, borderline creepy, om eerlijk te zijn. Mensen die plots over iets beginnen waarvan je denkt: ‘euh, hier hebben wij het nog nooit over gehad, hoe kan het dat jij dit weet?’ (DOOR UW BLOG, THEUNYNCK, DAAROM). En het is dus ook niet zo dat omdat je over iets wil schrijven dat je daar dan ook altijd over wil babbelen. In de supermarkt, op café, aan de koffie-automaat.

Anderzijds heb ik al met meer mensen gepraat over meer échte dingen dan daarvoor. Veertig dagen zonder twijfel is het nieuwe ‘praten over het weer’ geworden voor mij. En dat zint mij wel. Want dat gaat ergens over. Andere mensen hebben trouwens ook twijfels. Mensen die ouder zijn en jonger zijn en van wie je het niet zou verwachten. JULLIE TWIJFELEN OOK.

Dat is echt waar. Iedereen twijfelt wel over iets.

Neem het van mij aan.

En spreek er mij (ons) over aan. Het mag. Wij kunnen dat aan.

*Binnenkort ga ik betere taartdiagrammen maken. Kzweeret.

eacties

  1. Evoluerende titel van jullie blog: “40 dagen mét twijfel màg” …?
    ps Ben ik blij dat je geen (lekkere) “taart” plant te gaan maken (zoveel irritante keuken- en receptenopenbaringen!), maar wel (mooie) “taartdiagrammen”!

Laat een reactie achter bij Anne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website