BEN IK ALTIJD ZO GEWEEST?

Ben ik altijd zo geweest? Of is al dat getwijfel een recente aandoening?


Dat vraagt een mens zich af tijdens veertig dagen zonder twijfel. Wel…

Ik ben zeven. Ik lig in mijn bed. Ik zeg een gebed op in mijn hoofd. Maar ik twijfel of ik het wel juist doe. Is het normaal dat er geen antwoord komt? Moet ik niet IETS voelen? De pastoor heeft gezegd dat ik alle stoute dingen die ik gedaan heb, moet vertellen en dat God mij dan zal vergeven. Euhm, God? Hallo? Ben ik mij wel genoeg aan het concentreren? Zijn mijn ogen toe genoeg? Heb ik niet goed opgelet toen de pastoor de uitleg gegeven heeft?!

Feit: Ik snap het dan nog niet, maar ik ben een atheïst en ik geloof gewoon niet in God. Ik ben gewoon nogal gevoelig voor figuren die gezag uitstralen.

Ik ben elf. Ik zit in het klaslokaal van mijn zesde leerjaar. Juffrouw Rita zegt tegen mij: ‘als jij zo slordig blijft schrijven, ga jij niet naar het middelbaar mogen. Ze gaan jou daar niet willen, omdat ze NIKS van wat jij opschrijft, gaan kunnen lezen.’ De komende nachten lig ik wakker van het feit dat ik niet naar het middelbaar ga mogen gaan. Hoe ga ik dit oplossen? Want ik wil wél naar het middelbaar gaan. Het kan hier toch niet stoppen? Ze gaan mij toch niet aan de poort van het middelbaar tegenhouden omdat ik niet mooi genoeg schrijf? Kunnen ze dat écht doen? Ik wil zo’n grijze plooirok aandoen. Ik ben in paniek, maar ik durf het tegen niemand zeggen.

Feit: Dat kan niet. Ze kunnen je niet tegenhouden om naar het middelbaar te gaan, omdat je geschrift te lelijk is. Grijze plooirokken zijn lelijk en je gaat ze nog zes jaar moeten dragen.

Ik ben dertien. Ik ben met mijn familie op bezoek in een gezin met oudere kinderen. Er ligt een boekje op tafel over leren rijden. Het boekje staat vol met verkeersborden en verkeerssituaties. Ik twijfel of ik ooit wel een theoretisch rijbewijs ga halen. Je moet daar een heel boek voor van buiten leren? Dat ga ik nooit kunnen. Hoeveel verkeersborden zijn er? Hoe kan het dat superveel mensen een rijbewijs hebben? DIT IS ONMOGELIJK. Gek genoeg stel ik me geen vragen over het échte rijden met een voertuig.

Feit: Dat boek is eigenlijk een boekske. MAAR…ik heb mijn theoretisch rij-examen wel twee keer moeten afleggen. Terechte twijfel! Dit is ook jaren mijn grootste geheim geweest. Want komaan, wie faalt er nu voor het theoretisch examen? Op de praktijk was ik er meteen door, dat dan weer wel.

Ik ben vijftien. Ik ben met mijn mama de berging aan het opruimen (oh, een berging, hoe ik dat ook zou willen hebben, waar zijn alle woningen met een berging naartoe?). Ik vind een dik, zwaar, getypt document. Mijn mama zegt; ‘oh, mijn thesis, zoetje toch.’ Ik denk: wat de fok, dat zijn 130 bladzijden, ga ik OOIT een thesis kunnen schrijven? Hoe moet je daar in godsnaam aan beginnen? Ik kan niet eens typen. Ik denk ook: ik ga later aan de universiteit studeren en op een bepaald moment gaan ze daar ontdekken dat ik te dom ben om een thesis te schrijven. Wat ga ik dan doen? Zou ik beter helemaal NIET naar de universiteit gaan? Dan kunnen ze mij niet ontmaskeren, dat gaat mij veel schaamte besparen.

Feit: Deze enorme twijfel, die soms als een dikke knoop in mijn maag zat wanneer ik er plots aan dacht, is pas verdwenen op de dag dat ik wist dat ik geslaagd was voor mijn thesis.

Ik ben twintig. Ik zit op een stoel in een kamer in Madrid. Ik ben hier als Erasmus-student. Ik heb nog niets anders gedaan dan heel hard wenen en proberen het overweldigende gevoel van paniek te bedwingen. Eén gigantische twijfel overheerst mijn denken: wat als ik de eerste Erasmus-student ooit word die na twee dagen terug naar huis gaat omwille van heimwee? Waarom ben ik hier ooit aan begonnen?

Feit: Na een week is alles ok. Na zes maanden WIL ik zelfs niet meer naar huis.

Wat leren we hieruit?

  • Dat ik een bleitkous was.
  • Dat twijfelen mijn tweede natuur is.
  • Dat veel van mijn absurde jeugdtwijfels te maken hebben met het schrijven of van buiten leren van boeken. Dan zou je mij nu moeten zien <3 boeken.
  • Dat het vaak wel goedkomt.
  • Nee, dat het eigenlijk altijd goed komt.
  • Echt, het komt wel goed.

 

Eén reactie

Laat een reactie achter bij erlin theunynck Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website