DAGEN ZONDER TWIJFEL AAN MEZELF (dat deel van niet twijfelen had ik misschien wat onderschat)

Na de onnozele haarperikelen (ja mannen, ik besef dat de wereld niet vergaat door haar): let’s talk twijfelbusiness.

40 dagen zonder twijfel, betekent ook 40 dagen zonder twijfelen aan mezelf. Dat is best moeilijk.
OK nee, dat is zo hard gelogen. Dat is FUCKING ONMOGELIJK. Voor mij toch.

Als een vriendin niet reageert op een bericht, dan is het eerste wat ik denk: ‘shit, Theunynck, ge hebt sowieso weer iets uit uwe grote mond geflapt’.

Als ze op mijn werk geen feedback geven, dan ga ik uit van één scenario: dat het slecht was. Ik durf dan ook niet vragen waarom. Ik zit gewoon alles binnen te fretten en te veel mijn mailbox te refreshen.

Als ik een afspraak bij de dokter wil maken, omdat ik bijvoorbeeld hypothetisch met mijn fiets op mijn enkel ben gevallen, dan denk ik: ‘hoeveel pijn moet je eigenlijk hebben om naar de dokter te gaan? Dit is waarschijnlijk niet genoeg. Ik ga het niet doen. Maar shit, het doet wel echt veel pijn. Nee. Da’s belachelijk. Enkels genezen vanzelf.’

Als mijn baas op Facebook voor de grap de comment maakt of ‘Zita wel een meisje is’ dan ga ik ook existentieel aan mijn genderidentiteit twijfelen. Echt. Waar. Terwijl ik ANDERS NOOIT aan mijn genderidentiteit twijfel. Of toch niet meer sinds ik 16 was. Toen vroeg mijn papa soms of ik niet geïnteresseerd was in die oude broek of jeansvest van hem. Toegegeven, ik was toen een beetje chubby. Maar door die goedbedoelde, doch totaal ongepaste kledijsuggesties voelde ik me een groot mannelijk monster met lang haar.

Zoiets ongeveer.

Ork

Enfin, het is duidelijk: ik twijfel nogal veel aan mezelf. Ook nu nog, tijdens mijn 40 dagen zonder twijfel. Waardoor mijn lief zegt: ‘was het nu niet de bedoeling dat je niet meer aan jezelf zou twijfelen?’ En ik: ‘JA. DAT WEET IK. MAAR HET IS NU GEWOON EFKES NIET AAN HET LUKKEN, OK.’

Dankzij 40 dagen zonder twijfel, heb ik wel het gevoel dat ik niet alleen ben. Dat er nog twijfelaars zoals ik bestaan. Ik heb bijvoorbeeld een fantastische vriendin die tussen jobs zit en niet meteen werk vindt in haar ‘branche’. En dus besloten heeft te gaan koken. Die leidt dus nu op haar eentje de keuken van een koffiebar (serieus). Maar in plaats van als een trotse vrouw rond te lopen en zichzelf constant inner high fives te geven, twijfelt ze aan zichzelf. Of ze haar diploma’s wel goed gebruikt. En waar haar leven naartoe gaat. En of ze wel goed bezig is.

 


Daarom. Het is tijd dat we wat milder worden voor onszelf (ja, gij ook).


 

En we gaan dat doen als volgt (in 3 stappen, het is easy peasy).

Stap 1: Ge doet u best.

Voor uw vrienden, op uw werk, voor uw lief, voor de wereld (maar wel uw echt uw best doen hé, dat is redelijk cruciaal voor de verdere stappen).

Stap 2: Dan laat ge het gaan.

Iedereen maakt fouten. Ge hebt uw best gedaan. Ge hebt er alles uitgehaald. Als vrienden dan toch willen stoppen uw vriend zijn, als ze u op uw werk niet goed genoeg vinden, als uw lief iemand anders beter vindt, als de wereld schijt heeft aan u, dan is dat maar zo. Dan zijn er wel andere vrienden, lieven, jobs die u wel gaan appreciëren (met de wereld moet ge een beetje oppassen, er zou er daar maar ene van zijn).

Stap 3: Nu is het enkel nog puur genieten. Ge zijt er.

 

Goed hé.

 

Sorry voor al deze emotionele shizzle. Daarom een leuke uitsmijter.
Ik reed gisteren op de fiets achter een jongen en die was super openlijk aan het meebewegen op de muziek. Niet zomaar met z’n hoofd, maar echt met heel zijn lichaam. Ik vond dat zo cool. Want ik wil dat vaak ook doen, maar dan denk ik na over wat mensen gaan denken, en doe ik het niet. Nu, het zotte is, die jongen is nog maar weg of er komt een meisje voorbijgefietst en die is kei luid aan het meezingen. En niet mooi hé. Nee, echt vals. Maar ik vond dat zo schoon.

Dat is voor mij echt de essentie van niet twijfelen, gewoon doen.

 

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*
Website